Yüzde Bir (%1)

Hikayeler neden var olmak için can atıyordu?

Kimin ilham kayığına binip de dalıyorduk uykuya?

Bilgi her zaman sahibine ulaşmalıydı da kim neyi arıyordu bu hayatta gerçekten?

Kütüphanemde tonlarca kitap biriktirmiş

Zihnimde sırlar saklamıştım.

Uygun zamanda uygun yere bırakmalı ve yola devam etmeliydi

Tanrıların uşağı…

Gözleri yalnızca kendi parlaklığında ışıldayan tanrıcıklar

Daha büyüğünü gördüğünde ne olacaktı?

Kör olmaya başladı o gece gözü

Bir daha göremeyeceğini nereden bilebilirdi?

Üzüldü.

Zavallıydı.

Verilen vaazların kendine olduğunu sanmanın gafletinde bir o yana bir bu yana çırpınıyordu.

O kuyuya itilmişti Yusuflar

Zindanındaydı yusuflar

Büyük ağabeylerini incitmemek için girdikleri sıradan

Hangi gün gözlerini açarak uyanacaklardı?

Kaos yüzyıllardır egemendi bulutlara

Bulutlarsa kızgındı belki yer suya.

Okuma masalların taze pınarından içmemeliydi yediverenler

Yediverenler

Kaos bitince

Yüz yüzü görünce

Maskeler düşünce insanlık suretlerinden

Bir ağlama tutmayacak mıydı herkesi?

Özlem neyeydi?

Özlem kimeydi?

Bir arada kalmanın yolu bir kurban vermek miydi?

Ah insanlık

Yaban insanlık

Kardeşini günler ötesinde bırakan insanlık

Çarklar döndüğünde

Zarlar tekrar atıldığında

Şahlar ve matlar yapıldığında

Bir başka surette karşılaşacak mıydık?

Bu son olsun dedi şair

Bu son olsun diye haykırdım ardından.

Bu artık son olmalıydı.

Kızgınım Attila

Kahramanların olması için gerekli savaşların adıydın

Savaşların görkeminden yorulmuş çelikten bir zırh

Güvenden yoksundu

Gözleri olabildiğince karanlık

Hücreleri alabildiğine parçalanmış

Bi hastalığı vardı

Sessizce herkesten sakladığı

Aksak yürürdü kimse bilmezdi

Yaraları vardı vücudunda

Gün gün ölüme yürüyordu da ondandı öfkesi

Aysel git başımdan ben sana göre değilim demişti

Aşkı hiç arzulamayacağım dememiş miydi?

Kaybı yok muydu,

Yası çok değil miydi?

Sırlar biriktirdim kalbime

Mektuplar yazdım hiç ulaşmayacak limanlara

Gemide yaşamak istemiştim de

Karada liman bulma fikri yoktu aklımda

Yorgun bir şehriydi onun karaciğeri

Grafitilerle donatılmış sokakları geçitsizdi artık

Ölümünün adıydı 35

Yaşamımın adıydı 23

Ve sırları bilmeyenler bilemezdi azizleri ve azizeleri

Yaralar görünmek içindi

Şefkat içilmek için

Aysel gitti başından

Hatta kalbinden

Nefesinden

Duyguların sellerinde değil de

Okyanusun altında huzur bulacak kentlere göçtü

Yukarıda ne varsa aşağıda da o vardı

Ortada buluşmayı bu yüzden istemiştik belki de

Tekilliğin hoş tanrısallığında

Bireyselliğin çöplüğünde

İmajların görkeminde kaybolmayı bu yüzden istemiştik belki de

Hatırladığında buluşalım sevgili

500 yıl geçecek olsa da izle ayak izlerimi

Çağlar ötesinden gelmek için sana

Yaşamayı seçtim.

Eşlikçisi olmayan yüreğimin

Kaçıngan denen tavırların ardındaki gizemi bulacaksın zamanı gelince

Her şey zamanına esirdir dedi minik serçe kız

Takvimleri yırtıp attım senin için

Çağları çağlatan olduğunda yansın ışığın baş ucunda

Bir mum gibi eridiğinde

Bir mum olduğumda

Görüşelim en bi gece yarısı

Dipnot:

kendiliğini keşfetmeye doğru uzak diyarlara göç et benimle! Göçmen ruhlu köklerimin çağrısına bir kulak verdim. Ağır aksak yürüyorum yaşamda. Ne gitmeli ne de kalmalı tam olarak. Ne iyilikten melekleri yutmalı ne de kötülükten cinleri içmeli.

Gims-Est-ce que tu m’aimes

Mennel- Je pars mais je t’aime

Kendinde göremediğin ışıkları gör diye ne çok ışık topladım.

Gözlerin parlardı halbuki ve ben dünyaya parlak bakardım sayende

Kaç mum yaktım gözlerin tekrar gülsün diye.

Ne yorucu bir yolculuktu çocukluk

Ne yorucu bir sevdaydı annelik

Işığı bıraktım

Mumları söndürdüm

Adına sen dediğim kendimle yüzleşmek ne zordu

Gözlerin karanlıktaydı hep adeta

Ruhun ışıkları ücraya saklanmış geçmişe dalarken

Prenseslerin karanlığıyla yüzleştim

Öpüşler konduran prenslerin hayallerini çaldım

Gezdim dolaştım zihinlerde ve sonunda buldum dünyanın 7.harikasını da

Dünyanın formülünü çözdüm de

Tıpkı sen gibi ışıltılı gözlere sakladım.

Ruhları ait oldukları yerlere yolladım.

Anubis dediler yalnızca adına

Kim olduğunu sen bilirsin anca

Keops, Babil,Artemis, İskenderiye, Halikarnas,Zeus ve Rodos

Işığın farklı tonlarıydı yalnızca.

Bir parçalanmışlıktı adeta

Geçmişi sildim ve attım

Geçmişin karanlık tarihinde tatlı erkeklerin tatsız günahları vardı çünkü

Şeytan diye adlandırdıkları kadınları

Gözleri

Dudakları

Baştan çıkarıcı nağmeleriyle

Akıl almaz güzellikleri vardı

Dünya bir sınavdır dediler sonra

Dünya bir aşktır dedik

Annelerini sevmek için girdiğim evlerde

Ne çok ağıt yakılmıştı

Ne çok acı sırtlan’mıştı

Tanrı sorumlusu olamamış kölelikleriyle

Aciz insanlık

Aziz insanlık

Babasını yok saymış adamlar

Babaları yok olmuş adamlar

Babasına sarılamayan oğlanlar

Üçüncü senesi gözyaşlarımın

Çocuklar, kadınlar ve adamlar

İçin

Ağlamak bitti artık anne

Mevsimi son buldu ağıtların

Ağaçlar yeşerdi kentimde

Baharlar ve kuşlar sonu buldu.

Çürük dallardan

Kuvvetli narlara

Bir sevdaydı oysa yaz

Hep ılık yazlara yolculuk olacak artık

Sonsuz mevsimin bayramı

Tanrı bile şaşırmıştı dünya aşkıma

Bir günahtı dünyalar ona göre

Kuralları değiştireceğini öngörmemiş miydik?

Cenneti bahşedenin

Şarap kadehlerinden bir içkin sarhoş olmamış mıydık?

Sözler ve sayıların günahıydı

Hatıra neden acıtırdı

Yasaklı kentin yoldaşlarına haber yok muydu sahi

Sırttan alınmayacak mıydı hançerler

Bir veda hutbesi değil miydi gönle esir olan

Hoş gözlerin tazelik kokusunda bir safran acısı

Sarsın etrafı

Bitmeyen bir şenlik ahdini imzalayacak o gece

Dolaylı sözlerin gafletini bırakıyorum artık

Şiirlerin büyüsünde kaldığım yolları

Terki diyar eyliyorum

Bir son ve bir başlangıçın köprüsünde

Suları arzuluyorum

Serin sular bir yaz akşamı

Okyanusu özledim anne

Çin seddini,Petrayı,Tac Mahali, İsayı, Chichen Itzayı,Macchu Picchuyu,Kolezyumu

Dışarı çıkma vakti çoktan gelmişti oysa

Zamanı çoktan gelmişti.

O yerde

O saatte

Onunla

Masaldan Gerçekliğe.

Not: ilkel olmak bir seçimdi.

Son Feci Bisiklet-Modern Zamanlar

Fatma Turgut -İlkbaharda Kıyamet

/Yaralı çocukluğumun emanetini dünyaya teslim ediyorum. Bir başka kapıya doğru. hoşçakal.

Hep sorulmak ister ankara

Hep aranmak ister ankara

Hep bana demek için doğmuştu sanki

-Başımın kenti ankara

Çocukça bir şiir tutturdum sana içimde

Adını ankara koymuşsam da sen bilirsin sana kaç ad koyduğumu

Sırra kadem basmışların yerin altıyla üstünün buluştuğu ıssızlıksın bilirsin

Tanımlama beni dedin kaç kere

Kaç çocuk doğurdum sana aşık olsunlar diye

Kaç ad eksilttim diyarlarda

Bir toprağı ne kadar severse insan o kadar sevdim

Bir kan nasıl akarsa durmadan damarlarda

Yoğun özlem içerdim

İçkimin adıydı özlem

Rüzgarının dokunuşunun bir tadı var senin

Beni susatan

Bi susuzluk gecesi çıktım yağmur duasına

Yağmurunda dil çıkaran delileriydik

Ankara ağlardı

Biz gülerdik.

Damlaları gözyaşı niyetine girdi sonra aramıza

Gözünden akan incilerin adıydı damla

Çocukluğumdu inciler

Kurtaramadığım inciler..

Işkın hoyratlığını ve pervasızlığını çiziyorum duvarlara

Sana daha iyi bakabilmek için kaç sözcük yuttum sözlüklerde

Kurtların çocuğuydum ne de olsa

İçtim

içtim

Kanadıkça içtim

Susuz kalmış hastaların bantlı ağızlarına girmek için

Kimi zaman bir yudum su oldum.

İçtim

içtim

sonunda su oldum.

Ah pardon su buldum.

En iyi su nerede diye sordum tanrıma.

Beni yeraltının en kör kuyularına götürdü.

En iyi dersi ve en iyi suyu gözlerimi kapatmakta buldum.

Korktum ,ağladım ,çırpındım.

Taze saf bir aşk ararken sevgiyi buldum.

Burası daha güzel dedi diye

İnandım.

İnanmayı sevdim.

Sevmenin kendiliğini ve varoluşu sevdim.

Coşkun ırmaklardan taşan suların

zıttına yol aldım.

Üçüncü bir yol aradım,

kimse anlamadı yaptıklarımı.

Başa dönmeye ve en başa dönmeye çalıştım.

Belki o zaman akardım istediğim nehre doğru diyemedim.

Not: Sangria Dergisi Sonbahar sayısında Bahar Kaya’nın Ankara ve Çevresel Psikoloji yazısından ilham aldım. Her Sonbahar ve benim doğum günüm yaklaştıkça Ankara özlemi başlar içimde. Kurtuluş’ta çocukken beslediğim güvercinlerin heyecanını verdi bana genç yaşımda. Daha kaç kez yolum düşer sana bilmiyorum. Hevesle özlem ,aileyle toplum, arkadaşlıkla bireysellik arasında bir köprü sanki bana. İçimde bi Ankara yaşıyor. Çocukluğumun kayıp parçalarını bana verdiği için minnettarım. Derin bir aşığım ne yapayım . Ben yaşayamam bu gri kasvetli şehirde derken o yoğunluk içerisinde bir yuva oluşmasının duygusallığı var içimde. Çok kapı açtı bana güzel insanlar verdi bana. Toprağına saygıyla ataya sevgiyle Ankara 🫶

Not2: Bu şarkıları dinlemezsen ayıp edersin diyorum!

Vega-Ankara

Zuhal Olcay- Ankara’da Aşık Olmak

( aşk olgunlaşmazsa uçarmış ben de güneye uçtum tekrar)

Haluk Levent- Ankara

Emir Can İğrek- Saman Sarısı

Erkekliğini eksiltir diye yasakladıkları şiirleri duvarlara yazmıştın.

Kimse görmedi zannettin yalnızlığını.

Kimse bilemezdi kimsesizliği.

Özgürleş kendine koyduğun sahte yasalardan.

Özgürce koş oyna bahçende.

Kuşları beslemekten korkmamayı öğretecek annen sana.

Gagalarıyla ısırırken ellerini ,habersizlerdi acından.

Affet kuşları tutma artık kafesinde.

Tıpkı daha küçükken bize vurmayı öğrettikleri kuşların midemizde çektikleri acılar gibi.Hatırla yaraladıklarını.

Aynalar döşedim suretime.

Aynalarla süsledim dilimi.

Kaç kez katledilmeye çalışıldıysa kadınlar o kadar aşka söz verdim.

Bir ışık yuttum acıyla karışık.

Bir süzgeç verdiler elime, aşkı ve acıyı ayırmayı seçtiğim.

Herkes cennet hayali kurarken neden dünyada kalmayı seçtiklerini anlamaya çalıştım.

Karanlık da sevgidendi.

Bilinmeyene olan sevgiydi karanlık.

Merakın tatlı arzusu.

Ölümü değil de yaşamı seçeceğiz.

Adım adım yürüdüğümüz ışıkta

iki kişi bir potada eriyeceğiz.

Aşk bu simyanın en güçlü dili.

İçine böcekler ve zehirler koymayı deneyecekler.

Böcekleri ve zehirleri sevdiğimi ve onları bir kelebeğe ve de ilaca dönüştüreceğimi bilemeyecekler.

Bilemedikçe aşık olacaklar.

Aşık oldukça ayakları göğe yükselecek.

Korku kaplar bilirsin tam o anda.

Güvenle indirmeyi deneyeceğiz.

Bir inanç var içimde aşılamak istediğim.

Korkularla savaştığım yer altından Hadesle bir anlaşma yaparak çıkıyoruz.

Kendime eş tuttum şimdi tanıkları.

Her dost masada uygun yere oturana kadar değişecek dünya.

Taa ki herkes hatırlayana kadar…

Not:

Ufuk Beydemir-Sonsuz Boşluklara