Yüzde Bir (%1)

Ve yine sendeyim.

Baş başa kaldık yine bi gece 🌙

Aklımda bir soru var sere serpe yayıldı üzerime.

Şükrün sözcüklü hali kazındı hafızama. Mutluydum hiç olmadığı kadar saadet içerisinde yüzüyordum gönül diyarında.

Bir ses , bir ses çaldı mutluluğumu oracıkta.Nasıllar ne zamanlar koptu zihnimden.Zamansızlığın en şahane mekanında konuk etti beni.Kendiliğini dopdolu bir sofrada paylaştı. Her şeyin olduğu bir sofra hayal et. Etoburların kanlı ellerinden çıkmış her şeyin olduğu bir sofra. Otçulların kolları ve bacaklarının yumuşamaya başladığı bir sofra. En eşsiz tatlıyı benimle paylaştı. Ancak doyamıyordum her şeyi yiyor yine de çalınmış her bir düşünce gibi sahteliğin ve adaletsizliğin düşüncesizlik ve bağnazlığın buluştuğu o sofrada doyamıyordum.

Ağlamaya başladım. Annemi istiyor ancak annemin kim olduğunu bilmiyordum. Susuz kalmaya başladım. Yalnızca daha fazla yiyor açlığın sofrasına ortak oluyor salyalarımı akıtıyor yine de doyamıyordum. Büyüdüm ,arttım ,taştım.

Kimse durdurmadı.

Her bir lokmama alkışlarıyla eşlik eden taze vücutları arzulamaya başladım. Kimdi bu insanlar, ben kimdim en başında?

Dönmek istedim.

Dönmek için bakmak lazımdı. Sağa mı sola mı yoksa yüzelik dilimini ayarlamaya çalıştığım o sahte açılar mı. Öne miydi yoksa geriye mi?

Susadım tekrar tekrar sus.adım

Neyden bahsediyorduk sahi? Çok lezizdi yemekler. Ne kadar çok tat vardı? Bir dakika neredeydik şu an? Tam şu ana nasıl gelmiştim?

Bu masa ,bu koltuk…Bana bir yerden tanıdık. Hangi araçla ulaştım ben buraya?

Yanlış bindiğim otobüsün numarasıydı 22.

Neden durdum. Boşverdim.Doldurdu kadehimi. Ne içiyordum ben? Verilen zehrin tadı farklıydı ama tanıdık elden geliyordu bu sefer.

Hatırlamak istiyorum dedim.

O geceyi. O gündüzü. O’nu hatırlamak istiyordum.

Bir ses geldi arkadan bir başka ses…Şimşekler çakmaya başlamış ne zamandır orada olduğunu bilmediğim pencerelerden içeriye çakan şimşeklerin ışıltısı ulaşmıştı.

Noluyordu? Arkamı döndüm.

Masa kayboldu.Masa dağıldı. Sahte birlik anıtını okuyan şövalyelerin şişman bedenlerinden yiyecekler yağmaya başladı. Etrafı saran o pis koku.Birkaç dakika önce güzelliğiyle kendine hayran bırakan o cümbüş dolu masa doyuran o masa bir lağıma benzemeye başlamıştı.

Çöküyorduk .

Masanın şekli bükülüyor ve hepimiz ona uyum sağlıyorduk.

Bir dakika.

Biz ne zaman biz olduk?

Şimşeklerin getirdiği ışık gözlerimi hiç olmadığı kadar parlatmıştı.

Masadan kaçmaya başladım olanca çabamla tutunmaya çalışırken pencereler düştü üzerime. Direncin en kıymetlisini gösteriyor yine de bir fayda sağlayamıyordum.

Vakti gelmişti.

Bırakmalıydım.

Masa çökmeli , lağıma düşmeli ve farelerin dostluğunu öğrenmeliydim.Arta kalanları verdiğim dostlarım.

Oraya nasıl oturduğumu zaten bilmezken ilerisini bilmenin telaşesi saçmaydı. Bıraktım. Saçmalığı ve sisyphosu ve beraberinde her şeyi.

Bir zamanlar ağzımın suyunu akıtanı bu sefer taşlamalıydım.

Taşı sevebilecek miydim?

Fareleri ve pisliği?

Ayna yoktu ben yoktum yansımalar yoktu…

Hatırlamaya başladım.

Beni o masaya oturtanın obur benliğini. Mutluluğumu almak pahasına verdiği kendiliğini.

Nazlı benliği ,değerli kendiliği…

Sahte şatafatının ardında yatan cesetleri bahçesindeki çürümüş çiçekleri..

Ağlanmamış onca günü gördüm.

Görmekle kalmadım.Bilmediğim zehirden yurum yudum içtim.

Ölmesi gereken ben değildim.

Yalnızca sonsuz bir kaynaktı arzum. Ruhumu hatırladım. Şükretmeyi hatırladım.

Döndüm.

Sonunda kendime.

Ruhuma kavuşmanın mutluluğunu yaşamaktı arzum.

Ben iyi olmaya alışmıştım.

Küçümsediğim ruhum küçük ruhum acımasızlığımı gösterdi bana.

Bir af borcum oldu kendime.

Yalnızca kendime.

Bir zamanlarki ben’e.

Tekrar dönemeyecektim geçmişe. Bu yüzden ki aradım ruhu icat edeni. Bir hak daha verebilir miydi bana?

Bir zamanlarki bana.

Benden bana. Şu ana ✨

Not: Buraya kadar geldiysen Tebrikler şimdi biraz bu müzikte dinlen. 🫂

Sebastian Plano-Prelude to Soul