Sanki Maskelerle bütünleşmiş benliğim de çıkarmaya çalışırken sahteliğimi sırtımdan kırmışım insanlığımı. Parçalanmış anılarımın sesine kulak vermek için sesler toplamaya başladımsa da bulunamazdı hiç ortaya çıkmamış kendiliğim. Bizzat red haliydi mevcudiyeti halim. İmkansızlıklara isyandır birikirken içimde bir bir ayrıldım sevgili imkanlarımdan. Olasılık düşürme oyunumun tekil şahsı benim dışımda kim olmalıydı ki görebilseydim kendimi. Bir önceki kendimi…

Göster bana diye başlayan her cümlenin sonunu dinlerken yok oluyorum. Zaten görseydi gözler seslenir miydi nesneye? Zaten göremeyecek olana göstermenin faydası neredeydi? Sesimi hangi savaşın kurbanına feda etmeliydim? Kim kazanacaktı yokluğun savaşında? Hiç hayal kurar mısın okuyucu? Peki ya çalındı mı hiç kurduğun hayallerin ,göğe tezahür ettirirken yakalandın mi hiç.? Olmamış kendiliğinin hayali ve hala…

. Bilir misiniz bir kaybın ardını? Bir yokluğun bir yasın kapladığı alanı? Matematiğin hangi kolundan tutarsak doldurabiliriz bir yokluğun yerini? Bir varlık yalnızca maddeselliği ile mi vardır sorusu canlanır aklımda.Devamı gelir sonra.Zihnim cevabını da soruyu sorduğu anda cevaplar aslında. Varlık; o varlığın bir başkasının içindeki anlamların toplamının ve kendiliğinin içindeki anlamlarının toplamıyla örtüşmesinin verdiği bir…

Sanki yalnızca saklambaç oynamak için gelmiştik bu dünyaya.Duvarların ardına değil de yüzlerimizin ardına; kimliklerimizin ardına saklanmıştık. Suçlu muyduk ,suçsuz muyduk bilmiyorum ama en iyi saklanan oyunu kazanamıyordu her zaman. Zamanı gelince ortaya çıkması ve ebeden önce söbelemesi gerekiyordu. Bu oyunu kim kurmuş, bize bu oyunu kim anlatmıştı? Nerede görmüştük veya duymuştuk? Arkadaşlarla birbirimize bağlanmak için…

Hikayeler neden var olmak için can atıyordu? Kimin ilham kayığına binip de dalıyorduk uykuya? Bilgi her zaman sahibine ulaşmalıydı da kim neyi arıyordu bu hayatta gerçekten? Kütüphanemde tonlarca kitap biriktirmiş Zihnimde sırlar saklamıştım. Uygun zamanda uygun yere bırakmalı ve yola devam etmeliydi Tanrıların uşağı… Gözleri yalnızca kendi parlaklığında ışıldayan tanrıcıklar Daha büyüğünü gördüğünde ne olacaktı?…